شمارهٔ ۵۷ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب العاشر: البهاریات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
شمعم که چو خاطرم مشوّش گردد
سررشتهٔ جانم همه آتش گردد
چون سوز رها کنم بمیرم حالی
می سوزم تا وقت دلم خوش گردد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از احساسات آشفته‌اش صحبت می‌کند و بیان می‌کند که وقتی خاطرش پریشان می‌شود، زندگی‌اش به آتش تبدیل می‌گردد. او احساس می‌کند که اگر این سوز و درد را رها کند، ممکن است بمیرد، اما تا زمانی که دلش خوش باشد، به سوزیدن ادامه می‌دهد.