شمارهٔ ۶۵ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب العاشر: البهاریات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دوش از سر خستگی مرا خواب ربود
ناگه صنمم خیال چون ماه نمود
خوش خوش به عتاب گفت در خواب شدی
شرمت بادا که عشق تو هیچ نبود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از خستگی و خواب رفتنش صحبت می‌کند. در خواب، معشوق او را چون ماه می‌بیند و با لحنی عتاب‌آمیز می‌گوید که در خواب است. او در آخر به او می‌گوید که شرمنده باشد، زیرا عشقش هیچ ارزشی ندارد.