شمارهٔ ۷۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات نشان‌دهنده احساس عمیق و اندوه گوینده است. او با اشاره به اشک‌هایش و حالتی فرحناک و شادی‌بخش برای دیگری، احساس سوختن درونی‌اش را توصیف می‌کند. در واقع، گوینده به دو جو (مقدار کم) اشاره دارد که نشان‌دهنده بی‌ارزشی درد و رنجش در مقابل عمق جانش است. این ابیات به خوبی تضاد بین ظاهر و باطن احساسات را به تصویر می‌کشند.