شمارهٔ ۴ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر ناامیدی و عدم توانایی در ارائه کمک یا خدمت به امیر است. گوینده احساس می‌کند که از او هیچ فایده‌ای نیست و در نتیجه هر کس که بخواهد می‌تواند از او استفاده کند، اما در نهایت نتیجه‌ای نخواهد داشت. به عبارت دیگر، او به این واقعیت اشاره می‌کند که برای او هیچ اهمیت و ارزشی وجود ندارد و هیچ هنری برای ارائه ندارد.