شمارهٔ ۶۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، نگار با شاعر صحبت می‌کند و می‌گوید که سوز دلش به هر کسی نمی‌رسد. او از شاعر می‌خواهد که بی‌خود شود و در کنار او بنشیند، زیرا در اینجا تنها خود آنها هستند و ارزش یکدیگر را بیان می‌کند.