شمارهٔ ۱۰ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این اشعار به بیان افسوس و اندوه شاعر از گذر عمر و دوران جوانی اختصاص دارد. او lament می‌کند که زندگی‌اش به هدر رفته و شب‌های غم‌انگیز جوانی‌اش نیز از دست رفته‌اند. شاعر احساس می‌کند که عمرش، که هر لحظه‌اش ارزشمندتر از صد جان است، بی‌فایده و بی‌ثمر سپری شده است.