شمارهٔ ۱۲ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
جان گر به تن آباد بود هیچ بود
دل گر به جهان شاد بود هیچ بود
باد است یقین کاساس عمر تو بدوست
بنیاد که بر باد بود هیچ بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار به نوعی تأملی بر زندگی و ارزش‌های آن است. به بیان شاعر، اگر جان (روح) در تن (بدن) زندگی نکند یا اگر دل در این جهان شاد نباشد، هیچ چیز ارزشمند نیست. همچنین اشاره به ناپایداری عمر انسان دارد و این که اساس زندگی ممکن است بر باد باشد و به همین دلیل، باید به عمق ارزش‌ها و شادی‌های واقعی توجه کرد. در نهایت، زندگی و خوشبختی در لحظات و توجه به حال حاضر است.