شمارهٔ ۲۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر این است که اگر انسان خود را به دیگران عرضه نکند و به دل‌خواهی از خود راضی نباشد، حتی بهترین درمان‌ها هم نمی‌توانند درد او را تسکین دهند. همچنین، شاعر اشاره می‌کند که اگر کسی طعم تنهایی و استقلال را بچشد، هیچ وقت حاضر نخواهد بود در مقابل فقر یا مشکلات به دنیا و چیزهای موفقیت‌آمیز آن وابسته شود. به نوعی، شعر به ارزش‌های درونی و عشق به خود اشاره دارد.