شمارهٔ ۱۴ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به وضعیت انسان‌ها اشاره دارد که در میان دو دسته از مردم قرار دارند: یک گروه که در تلاش برای درک اسرار جهان هستند و گروه دیگر که به مسائل و ابزارهای دنیوی وابسته‌اند. شاعر خود را نه متعلق به هیچ‌کدام از این دو گروه می‌داند و حسرت می‌خورد که عمرش را صرف این وابستگی‌ها کرده است.