شمارهٔ ۲۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به مرگ و ناپایداری زندگی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند از تقدیر فرار کند و همه چیز در این دنیا بی‌ثبات است. او اشاره می‌کند که بناهای زندگی ما مانند زاینده و پاینده نیستند و به نوعی در معرض نابودی قرار دارند. در نهایت، حس عدم ماندگاری و زوال در این جهان را منتقل می‌کند.