شمارهٔ ۲۹ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
از آخر عمر اگر کسی یاد کند
شرمش بادا که خانه آباد کند
دیدیم به چشم خویش باد است جهان
خاکش بر سر که تکیه بر باد کند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به مفهوم ناپایداری دنیا و بی‌ثباتی آن اشاره دارد. شاعر هشدار می‌دهد که اگر کسی در سنین بالا به فکر آباد کردن و تجمل‌گرایی بیفتد، باید شرمنده باشد. او به تجربه خود از تغییرات جهان اشاره می‌کند و می‌گوید که بر باد ساختن، نتیجه‌ای جز نابودی ندارد.