شمارهٔ ۳۱ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
قیصر که زمین به پای حشمت فرسود
قصرش به بلندی زفلک برتر بود
ای کیخسرو که جاش داری بنگر
کو قصر کجا قیصر گویی که نبود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، شاعر به تواضع و فروتنی قیصر اشاره می‌کند که با وجود قدرتش و قصر بلندی که دارد، با حشمت فرسوده شده است. او از کیخسرو می‌خواهد تا به قصر قیصر نگاه کند و ببیند که دیگر اثری از آن نمانده است. این نشان‌دهنده زوال و پوچی قدرت و جاه است.