شمارهٔ ۵۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده بیان می‌کند که با وجود اینکه هیچ گناهی از او سرنزده، هر روز به نوعی او را مورد اتهام و رسوایی قرار می‌دهند. او و همراهانش تصمیم گرفته‌اند که شخصی را به دیگران بسپارند تا دیگر نتوانند بهانه‌ای برای حمله به آنها پیدا کنند.