شمارهٔ ۶۶ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از مظلومیت خود در برابر زمانه سخن می‌گوید و احساس می‌کند که در سرزمین روم، دچار ظلم و ناامیدی است. او به هنرمندی خود اشاره کرده و می‌گوید برای تحمل غم‌هایش باید هنرمند باشد. در پایان، از خدا درخواست می‌کند که وضع ناگوارش را درک کند و بر او رحم کند.