شمارهٔ ۷۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع جستجوی یقین و نور در زندگی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که اگر کسی در تلاش برای رسیدن به خدمت و احترام باشد، اما در این مسیر به ناشنیدنی‌ها و بی‌نوری بر بخورد، امکان دارد که در هنگام سماع و موسیقی، احساس وجد و شوق نکند. در نهایت، او این عدم لذت را به عدم تجربه نسبت می‌دهد و می‌گوید که اگر کسی لذت آن را نیافته باشد، معذور است.