نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۲۴ - طلب الآخرة اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

ملک طلبش بهر سلیمان ندهند

منشور غمش بهر دل و جان ندهند

دنیا طلبان زآخرت محرومند

کاین درد به طالبان درمان ندهند

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت از شاعر به بیان بی‌فایده بودن طلب دنیا و درخواستی که نمی‌توان به سلیمان داد، می‌پردازد. او می‌گوید که کسانی که به دنبال دنیا هستند، از نعمت‌های آخرت بی‌بهره می‌مانند و درد و غم آنها علاجی نخواهد داشت. به این ترتیب، پیام اصلی این است که طلب دنیوی نمی‌تواند آرامش خاطر و رضایت را به ارمغان آورد و انسان را از نعمت‌های معنوی و اخروی محروم می‌کند.