شمارهٔ ۶۹ - الطریقة اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به گمراهی و سرگردانی انسان‌ها اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که هرچند ما ممکن است راه درستی را ندانیم، اما در پناه خداوند هستیم. شاعر بر این باور است که ما در برابر عظمت و قدرت خداوند، همچون مسخرگانی هستیم که در بارگاه او حضور دارند. خلاصه این است که در گمراهی و ضعف‌مان از حمایت و پناه خداوند بهره‌مندیم.