شمارهٔ ۸۷ - الحقیقة اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الثانی: فی الشرعیّات و ما یتعلق بها / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
هستی تو همه، با تو برابر چه بود
من هیچم و خود زهیچ کمتر چه بود
بنگر که منم تو را و هستی تو مرا
درویش که باشد زتوانگر چه بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نوعی بیانگر ارتباط عمیق و یگانگی میان وجود انسان و وجود خداوند است. شاعر با تأکید بر هیچ بودن خود در برابر عظمت و کمال خدا، به نوعی از تواضع و فروتنی سخن می‌گوید. او می‌گوید که وجودش هیچ ارزشی ندارد و در واقع هستی او وابسته به هستی خداوند است. در نهایت، اشاره به درویش بودن نیز نشان‌دهنده سادگی و بی‌ادعایی در برابر قدرت و توانگری الهی است.