شمارهٔ ۱۶۸ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت بیانگر این است که همه مردم در عالم مانند گدایانی هستند که مشکلات و مصیبت‌های خود را به نمایش می‌گذارند. در واقع، هیچ‌کس در دنیا چیزی از خود ندارد و اگر هم چیزی باشد، در نهایت برهنگی و عریانی در پایان وجود دارد.