شمارهٔ ۱۶۹ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به این معناست که شاهان و بزرگان جهان خدمتگزار درویشان هستند و در واقع، همه چیز در جهان به درویشان وابسته است. همچنین اشاره می‌کند که حتی معصومین نیز در نهایت در وضعیت خاکی و انسانی خود به درویشان تعلق دارند و به نوعی تحت تأثیر این افراد قرار دارند.