شمارهٔ ۱۷۷ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
درویش به غم همیشه خرّم باشد
اندر ره فقر زخم مرهم باشد
گر درویشی تو بابلا خوش می باش
کس جای حدیث عافیت کم باشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر این است که درویش با وجود فقر و مشکلات، باید همیشه خوشحال و شاداب باشد. حتی اگر در زندگی دچار زخم‌ها و دردسرها شود، باید به دنبال تسکین و آرامش باشد. همچنین تأکید می‌کند که درویشی که در حال حاضر زندگی خوشی دارد، نسبت به دیگران که ممکن است در رنج باشند، جایگاه ویژه‌ای دارد.