شمارهٔ ۱۸۹ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در دنیای فقیرانه، افراد با آرزوها و آرمان‌های مختلف به طرز دیوانه‌واری در حال تلاش‌اند. همه، چه انسان‌های نیک و چه انسان‌های ریز و درشت، در چنگال توهمات غرق شده‌اند و به اشتباه، درک درست از واقعیت ندارند. حقیقت این است که توهمات مانع فهم درست آن‌ها شده است.