شمارهٔ ۱۹۲ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دردی است طمع که نیستش درمانی
گنجی است یقین که نیستش پایانی
خاک در فقر توتیایی است بزرگ
کان حیف بود به چشم هر سلطانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات درباره‌ی طمع و فقر صحبت می‌کنند. طمع نوعی دردی است که درمانی ندارد و گنج یقین نیز پایانی ندارد. اشاره به فقر دارد که به رغم بزرگی‌اش، به چشم هیچ پادشاهی نمی‌آید و در واقع حیف است که بی‌ارزش دیده شود.