شمارهٔ ۲۰۴ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ما را تو مدام دل به مستی ندهی
وز هستی خویش تا نرستی ندهی
تا هستی و نیستیت یکسان نشود
باید که تو نیستی به هستی ندهی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به این موضوع اشاره دارد که در عشق و زندگی، نباید دل را به مستی و حالاتی که از خود بی‌خود می‌کند سپرد. تا زمانی که وجود و عدم انسان برابر نشود، نباید به احساسات و حالاتی که ناشی از وجود خودش است، اعتماد کند. در واقع، شعری است درباره احتیاط در عشق و نیاز به شناخت درست بین وجود و عدم.