شمارهٔ ۱۹۶ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به بیان ارتباط عمیق عشق و درد می‌پردازد. اگر می‌خواهی در عشق افراد نیکو و باصفا به موفقیت برسی، باید مانند شمع، خود را برای دیگران بسوزانی و فدای عشق کنی. همچنین اشاره می‌کند که شاهدی (عاشق) در جمع، به خاطر آسایش دیگران، خود را به نوعی فدای آن‌ها می‌کند و در این راه، خود را گم می‌کند.