شمارهٔ ۲۳ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از رسیدن به معشوق و شادی ناشی از آن سخن می‌گوید. او از آزادی از غم جدایی خوشحال است و در کنار یار خود نشسته و آرزو می‌کند که صبح (تجربه‌های سخت و غم‌انگیز) هرگز نرسد.