شمارهٔ ۲۵ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا چند شوی تو از پی شمع و شراب
تا چند دهی بهر بتان دل را تاب
من بندهٔ آن دلم که روزان و شبان
بی شاهد عاشقند و بی باده خراب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به پرسش و تردید درباره‌ی عشق و تمایلات انسانی اشاره دارد. شاعر از خود می‌پرسد که تا چه زمانی باید به دنبال شمع (نور) و شراب (لذت) باشد و برای معشوقان دلش را تحت فشار قرار دهد. او خود را به عنوان کسی معرفی می‌کند که روز و شب عاشق واقعی است، بدون اینکه به شاهد یا مشروبات الکلی نیاز داشته باشد. به طور کلی، شاعر بر اهمیت عشق عمیق و بی‌نیاز از ظواهری مانند شراب و زیبایی‌ها تأکید می‌کند.