شمارهٔ ۲۳۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقش دوگانگی در روابط انسانی اشاره می‌کند. شاعر می‌گوید که اگر خود را به مانند نی، یعنی بدون حب و بغض، در نظر بگیریم، تفاوتی ندارد که دیگران او را منکر یا مرید بشناسند. ارادت و انکار هر دو به یک اندازه برای او اهمیت ندارند. در نهایت، این گوهر درونی فرد است که ارزشمند است و هر دو حالت (مرید بودن یا منکر بودن) بر او تأثیری نمی‌گذارد.