شمارهٔ ۲۶۴ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الثالث: فی ما یتعلق باحوال الباطن و المرید / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چون هستی تو به نیستی آلوده است
غم خوردن نیک و بد او بیهوده است
هیهات که نا آمده را حاصل نیست
افسوس که آنچ رفت چون نابوده است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بیان بی‌فایده بودن غم و اندوه در مورد زندگی و وجود می‌پردازد. شاعر می‌گوید که چون هستی انسان به نیستی و عدم آلوده است، غم خوردن برای نیک و بد آن بی‌فایده است. او تأکید می‌کند که چیزی که هنوز به وجود نیامده، ارزش حسرت خوردن ندارد و آنچه که از بین رفته نیز دیگر وجود ندارد و افسوس خوردن برای آن نیز بی‌معناست.