شمارهٔ ۲۷۶ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی حالت‌های ناپسند و ناشایست انسان اشاره دارد. شاعر از دل می‌خواهد که از مستی ناشی از جهل بیدار شود و به واقعیت‌های وجودی خود توجه کند. همچنین، او هشدار می‌دهد که غفلت و نادانی مانند غرق شدن در دریا است و انسان باید از این حالت رها شود تا بتواند به حقیقت و خلوص دست یابد. در نهایت، شاعر از روح‌پرستی و بی‌توجهی به زندگی واقعی ابراز تاسف می‌کند.