شمارهٔ ۳۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به این معناست که نباید هر لحظه به اتفاقات و دنیای بیرون اهمیت بدهیم. تمام زندگی همچون خواب است و اگر از این خواب بیدار شویم، هیچ اثری از ما باقی نخواهد ماند. به نوعی، این شعر به گذران بودن زندگی و بی‌اهمیتی دنیایی که در آن هستیم اشاره دارد.