شمارهٔ ۵۳ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گفته می‌شود که در میان مردم هیچ‌کس به طور کامل از رازها و اطلاعات آگاه نیست. هر گروهی مشغول کار خود است، اما هیچ‌کس نمی‌داند که دیگران چه می‌کنند و در واقع همه در کار خود تنها و منفرد هستند.