شمارهٔ ۵۵ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات احساس می‌کند که پس از خروج از عدم، به وجود دچار شده و به عمق این وجود مبتلا شده است. او در هر لحظه از خود می‌پرسد که من کیستم و این کجا است که در آن افتاده‌ام، نشان‌دهنده سردرگمی و جستجوی هویت در دنیای وجود است.