شمارهٔ ۶۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف احساسات عمیق و روحانی شاعر می‌پردازد. او از دل خود می‌گوید که به خاطر نامتناهی عشق و وجود الهی‌اش ناله می‌زند و در این ناله‌ها نشان می‌دهد که اگر مشکلات دنیوی مانند آب و گل وجود نداشت، ارتباطش با ذات الهی به‌طور مستقیم و بدون واسطه برقرار می‌بود. در حقیقت، شاعر به دنبال نزدیکی به روح الهی و شادی خالص است.