شمارهٔ ۱۱۰ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به نوعی بیانگر واقعیت زندگی است. شاعر می‌گوید که انسان می‌تواند در زندگی به هر حالتی باشد، چه در اندوه و چه در شادی. دنیا مانند مسافرخانه‌ای است که نهایتاً باید از آن عبور کرد و به سرنوشت نهایی رسید. به طور کلی، زندگی موقتی است و همه باید روزی به مسیری دیگر بروند.