شمارهٔ ۱۱۸ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به رابطه بین انسان‌ها و دیدگاه آن‌ها نسبت به خود و دیگران می‌پردازد. شاعر می‌گوید که افراد کامل زیبایی‌ها و خوبی‌های خود را می‌بینند، در حالی که افراد ناقص فقط معایب خود را مشاهده می‌کنند. همچنین اشاره می‌شود که انسان‌ها در واقع آینه‌ای برای یکدیگر هستند و در این آینه، خوبی‌ها و بدی‌های یکدیگر را می‌توانند ببینند.