شمارهٔ ۱۱۹ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از دوگانگی درونی‌اش سخن می‌گوید. او می‌گوید که فریادش ناشی از واقعیت درونی‌اش نیست و مردم او را زاهد می‌دانند. اما اگر روزی حقیقت درونش آشکار شود، سزاوار مجازات خواهد بود. به نوعی، او به تناقض خود و انتظارات جامعه اشاره می‌کند.