شمارهٔ ۱۲۲ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به ناامیدی و بی‌ثمری زندگی‌اش اشاره می‌کند. او می‌گوید که به دلیل پیروی از طبع خودش به سر迷ت و سردرگمی دچار شده و از بی‌حاصلی عمرش غمگین است. به نوعی، او این احساس خجالت را به خاطر زیان‌هایی که از بی‌سود بودن زندگی‌اش می‌برد، ابراز می‌کند.