شمارهٔ ۱۲۷ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر از بی‌احساسی و ناآرامی دل سخن می‌گوید و به این اشاره دارد که دل به‌دنبال آب و نان نیست چراکه حالتی پریشان و مشوش ندارد. همچنین، از پیرمردی یاد می‌کند که در گوشه‌ای آرام نشسته است و به یاد روزهای کودکی خود، با موهای سپید، احساس خوبی ندارد.