شمارهٔ ۱۲۵ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دل می‌خواهد که چرا در این ویرانی و ناامیدی نشسته است. او به دل هشدار می‌دهد که زمان زیادی نمانده و باید امروز اقدام کند، زیرا اگر فردا کاری نکند، پشیمانی و افسوسش سودی نخواهد داشت.