شمارهٔ ۱۴ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به کسانی اشاره می‌کند که او را خوب و نیک می‌شمارند، اما در واقع کارهای نادرستی انجام می‌دهند. او بیان می‌کند که اگر حقیقت او آشکار شود، دیگر کسی نمی‌تواند او را در جایی ناامید و بی‌پناه بگذارد. به نوعی، شاعر از تلاش برای نشان دادن واقعیات و اهمیت درک صحیح دیگران نسبت به خود سخن می‌گوید.