شمارهٔ ۸۳ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تأمل در مورد زندگی و فرجام آن می‌پردازد. شاعر می‌گوید اگر کسی در آخر عمرش به یاد خود بیفتد و بخواهد خود را آباد کند، شرمنده خواهد شد. او با بینش عقلانی‌اش به این نتیجه می‌رسد که دنیا ناپایدار است و اعتماد به آن جایی ندارد، زیرا می‌تواند همانند باد زودگذر باشد. به عبارت دیگر، تکیه بر دنیا بی‌فایده است و انسان باید به حقیقت و معنای زندگی بیندیشد.