شمارهٔ ۹۸ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دل خود می‌خواهد که با درد فراق، مانند خون به جوش بیاید و یا آرام و بی‌خیال در زندگی بماند. او به این نکته اشاره می‌کند که زندگی نظم و سامان ثابتی ندارد و به نوعی می‌گوید که به نظر می‌رسد هنوز وارد دنیا نشده‌ای. این دعوت به نگرشی عمیق‌تر به زندگی و شرایط موجود است.