شمارهٔ ۳۴ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب الخامس: فی حسن العمل و ما یتضمّنه من المعانی ممّا اطلق علیه اسم الحسن / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
خوی خوش تو بهار و باغ تو بس است
علم و عملت چشم و چراغ تو بس است
ور زانک نعوذ بالله این وصف تو نیست
محرومی ازین صفات داغ تو بس است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و خوی خوش انسان اشاره دارد و می‌گوید که این ویژگی‌ها مانند بهار و باغی سرشار از زیبایی هستند. همچنین به علم و عمل او به عنوان چراغی برای هدایت اشاره می‌کند. در نهایت، اگر کسی از این ویژگی‌ها محروم باشد، باید از فقدان آن رنج ببرد.