الباب الخامس: فی حسن العمل و ما یتضمّنه من المعانی ممّا اطلق علیه اسم الحسن — دیوان رباعیات اوحدالدین کرمانی

اوحدالدین کرمانی / دیوان رباعیات

فهرست شعرها

• شمارهٔ ۱ — گر معترفی به زشتخویی نیکی
• شمارهٔ ۲ — ای دل زنفاق درگذر تا برهی
• شمارهٔ ۳ — آخر نه به عالم آدمی زآن آمد
• شمارهٔ ۴ — هر چند که از دست تو آید که کنی
• شمارهٔ ۵ — در راه نفاق اگر بتی بتراشی
• شمارهٔ ۷ — مردم نشود به گوش و چشم و بینی
• شمارهٔ ۶ — چون گل به میان خار می باید زیست
• شمارهٔ ۸ — سنّت کردی فریضهٔ حق مگذار
• شمارهٔ ۹ — گر عاقلی آزاد شو از بند هوس
• شمارهٔ ۱۴ — گفتن دگر است و آزمودن دگر است
• شمارهٔ ۱۳ — از حاصل کار این جهانی کردن
• شمارهٔ ۱۶ — خواهی که تو را هرآنچ نیکوست بود
• شمارهٔ ۱۱ — دلداری کن اگر دلی داری تو
• شمارهٔ ۱۰ — آزار طلب مکن که آزار این است
• شمارهٔ ۱۲ — هر تن که سرشت بد بود محضر او
• شمارهٔ ۱۵ — هان تا نکنی هرآنچ بتوانی کرد
• شمارهٔ ۱۷ — ای آمده گریان زتو خندان همه کس
• شمارهٔ ۲۰ — دل گرچه به بد گرایدت، نیکی کن
• شمارهٔ ۲۴ — کاریت که از بهر خدا فرمایند
• شمارهٔ ۲۵ — تا چند بری به بدگمانی گفتن
• شمارهٔ ۲۱ — آن به که دلت زهر بدی پرهیزد
• شمارهٔ ۱۹ — بس خون جگر که مرد را خورده شود
• شمارهٔ ۲۲ — تا گرد بهانه خواجه تا کی گردی
• شمارهٔ ۲۳ — بیشی مطلب زهیچ کس بیش مباش
• شمارهٔ ۱۸ — اینجا اگر اندکند و گر بسیارند
• شمارهٔ ۳۰ — هر زخم که بر سینهٔ غمناک آید
• شمارهٔ ۳۲ — هر کاو به جمال سروری مشتاق است
• شمارهٔ ۳۱ — ای دل باید که تو جفاکش باشی
• شمارهٔ ۲۶ — گر باخبری زدل دل آزار مباش
• شمارهٔ ۲۸ — بامدعیان چو آب و آتش مامیز
• شمارهٔ ۳۳ — در خوی خوش است عیش خوش کز جان است
• شمارهٔ ۲۷ — در دیدهٔ دیده دیدهٔ دیده بپوش
• شمارهٔ ۲۹ — گر بر سر دریا نه سبک تر زخسی
• شمارهٔ ۳۴ — خوی خوش تو بهار و باغ تو بس است
• شمارهٔ ۴۱ — او را خواهی دل به غمش یکتو کن
• شمارهٔ ۳۵ — تا ظن نبری که شاهدی روی خوش است
• شمارهٔ ۳۹ — ای دوست اگر بهشت را داری دوست
• شمارهٔ ۳۸ — در مهرهٔ عشق باختن با دگران
• شمارهٔ ۳۶ — گر قرب خدا می طلبی خوش خو باش
• شمارهٔ ۴۰ — می باید ساختن گرت برگ صفاست
• شمارهٔ ۳۷ — نفس تو و خوی بد اگر برگردد
• شمارهٔ ۴۴ — هرگه که نظر از سر سودات افتد
• شمارهٔ ۴۵ — از عالم دل اگر نشانی بدهیم
• شمارهٔ ۴۷ — ای رای تو مردمی و احسان کردن
• شمارهٔ ۴۸ — زان پیش که من شیفته رسوا گردم
• شمارهٔ ۴۲ — هر چند که هست خار همپایهٔ گل
• شمارهٔ ۴۶ — اندر ره عشق هر که دارد گذری
• شمارهٔ ۴۳ — هر چند مرا قصد سلامت باشد