شمارهٔ ۲۹ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات به نوعی به خودشیفتگی و سرگردانی انسان در پی خواسته‌های دنیوی اشاره دارد. شاعر می‌گوید اگر بر فراز دریا هم باشی و سبک‌بال‌ترین موجود نیز باشی، باز هم می‌دانی که به دنبال چه آرزوها و خواسته‌هایی هستی. در واقع، این تأکید بر این است که فرد خود را بیشتر از دیگران بزرگ می‌بیند، اما در نهایت در حال سقوط و بازگشت به حالت اولیه‌اش است.