شمارهٔ ۱۸۱ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و شیرینی لبان معشوق اشاره دارد و طعمی از قند و شکر را در خود دارد. شاعر می‌گوید که اگر در کنار لب‌های شیرین معشوق، آبی باشد، بی‌چاشنی آن لب‌ها (محبت و زیبایی) نمی‌تواند دلنشین باشد. همچنین نگران است که زیبایی و لطافت لبان معشوق، آب را نیز زایل کند و آن را به جای طعم شیرین تبدیل به آبی عادی کند. در کل، شعر بر اهمیت و تاثیر زیبایی لبان معشوق و عشق در زندگی تأکید دارد.