شمارهٔ ۱۸۷ اوحدالدین کرمانی
اوحدالدین کرمانی / الباب السادس: فی ما هو جامع لشرایط العشق و المشاهَده و الحسن و الموافقه و ما یلیق بهذا الباب / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
گفتند جماعتی زبس نادانی
با ماه که رخسارهٔ او را مانی
در حال مَه از شرم فرو رفت خجل
یعنی که مرا نباشد آن پیشانی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت، گفته می‌شود که عده‌ای از نادانی خود به گمان اینکه چهره زیبای ماه را دارند، به خود می‌بالند. اما در واقع ماه از شرم و خجالت کم‌رو شده و به این نتیجه می‌رسد که نمی‌تواند با زیبایی آنها مقایسه شود. این بیان کنایه‌ای است از خودپسندی و عدم درک درست از واقعیت.