شمارهٔ ۲۰۸ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حسرت و longing شاعر به معشوق است. او می‌گوید اگر بتواند مانند خضر جاوید (شخصیتی در ادبیات که نماد جاودانگی و زنده ماندن است) زندگی کند، اما نبودن معشوقش باعث ناتوانی و بی‌فایده بودن زندگی‌اش می‌شود. او به خود می‌گوید که اگر وعده دیدار و وصال معشوقش نباشد، ادامه زندگی برایش بی‌معناست و بهتر است که نزد او بمیرد.