شمارهٔ ۲۴۰ اوحدالدین کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شادی و غم ناشی از جدایی از محبوب سخن می‌گوید. او از دیگران می‌خواهد که با قلب جریحه‌دارش مهربان باشند و به حال کسی که در درد و رنج است رحم کنند. همچنین اشاره می‌کند که جدایی او را به شدت آزار می‌دهد و به خاطر غیبت محبوب باید با گریه و ناله به سر ببرد.